"Vision of A New
Culture" |
||||
|
Van de Tweevoudige Oorsprong Elke keer wanneer een stil verlangen bezit van mij neemt weet ik het weer. De Weg is zo eenvoudig. Reeds het verlangen naar Thuiskomst vervult mij met zaligheid. Het is de instemming met mijn diepste bedoeling. Flarden geuren doortrekken mijn lichaam als nevels rond het gebergte. De lokroep van mijn innerlijk nodigt mij uit tot inkeer. Met een glimlach laat ik alles - mijn ik - in de steek. Overal en altijd beoefen ik het tweevoudig geworteld-zijn. Terwijl ik mijn voetzolen voel terwijl ik loop, laat ik voortdurend het „Terug in de diepte van mijn Oergrond“ in mij opborrelen. Gelijktijdig op de hemel alsook op de aarde afgestemd te zijn is een bijzondere ervaring. Een zachtmoedige alertheid kenmerkt mijn gedrag. Vreugde doortrekt mijn doen en laten. Die totale geborgenheid temidden van de drukte van alledag! Hoevelen missen niet deze oase van eenvoud. Iedereen rent immers verder op de weg naar de toekomst, veruiterlijking en persoonlijk gewin. Van het fata morgana van morgen naar de weg terug hoeft echter geen grote stap te zijn. Immers het simpele besef van jeZelf vervreemd te zijn kan je terugvoeren naar de Bron. Daarbij helpt het inzicht dat je geest zijn thuis heeft in de Oergrond terwijl je lichaam deel is van de aarde. De paradox is dat als je jezelf teruggeeft je alles ontvangt, terwijl bij het willen bereiken je alles voortdurend ontglipt. In tegenstelling tot de bergtop is de vallei vruchtbaar. Om je te voeden en te laven keer je er voortdurend naar terug. Je weet het zelf. Je wordt elke avond in de schoot van de duisternis getrokken om er rust te vinden. In de vergetelheid van het onbewuste sterft het ik opdat het opnieuw geboren kan worden. „Terug in de diepte van mijn Oergrond“ confronteert je voortdurend met je obscessie. Je wilt verder, doorgaan als een benevelde, een robot, altijd maar door achter elke impuls, gedachte of verlangen aan. Je weet van geen ophouden. Het „Terug“ van de innerlijke fluistering maakt dit probleem acuut bewust. Het stelt je voor de keuze: ga ik door of niet? Besef van het omslagpunt is een moment van zelfbevrijding. In de inademing ervaar je dit het sterkst. Het „Terug“ komt in conflict met de expansie van de borstspieren. Zij blazen zich op, terwijl je door de fluistering daarentegen zachtjes naar binnen wordt geleid. Het laten gaan van de uitademing leid je vervolgens vanzelf naar je onderbuik en valt samen met „diepte“. Terwijl in het diepste punt, daar waar de uitademing in het niets verdwijnt je het woord „Oergrond“ laat vallen. Door de voortdurende innerlijke afstemming wordt je lichaam tot klankbord van het Oneindige. Het vermoeide ego verlangt naar rust en vrede. Deze heeft als eerste de ommekeer in gang gezet. De lieflijke aanraking van de innerlijke fluistering is als het kloppen op de poort. Onverwacht en uiterst subtiel breekt de helderheid door in de betovering van een glimlach, als warmte in de gelukzaligheid van het geopende Hart. Je bent als een bloem geworden. Je innerlijke afstemming - het van waar uit - is nu het allerbelangrijkste geworden. Het is de context waarbinnen het hele leven zich afspeelt. In haar geborgenheid voel je je vrijer dan ooit tevoren, je bent als een kind dat uitgelaten speelt in de veilige nabijheid van de moeder. Wat een wonder is dat toch: wil je actie zoek dan de stilte; wil je het overzicht over de complexiteit, zoek dan de enkelvoudigheid. Het tweevoudig geworteld-zijn is vrijzijn van angst. Nu mag er alles gebeuren, het deert je niet. Je bent - in dit leven - daar waar je van alle Eeuwigheid thuishoort. Door jezelf steeds terug te geven wordt je ononderbroken gedragen, beschermd door de oneindigheid van het diepere Zelf. Hetgeen niemand van je af kan nemen, in welke omstandigheid je ook moge zijn. Voor dankbaarheid mis je dan de woorden. Tegelijkertijd werd ook je lichaam in je bewuste aandacht opgenomen. Het voelend gewaarzijn intensiveerde het contakt met de directe omgeving. Die omgeving kwam in het verlengde van je lichaam te liggen, ingebed in hetzelfde bewustzijn dat zich hierdoor verruimde. Verruiming door lichaamsbewustwording en verdieping door de innerlijke fluistering gingen hand in hand, zij versterkten elkaar over en weer. De Aarde koestert je ononderbroken. Je lichaam is immers altijd in contakt met zijn omgeving. Als je dit beseft komt er een diepe dankbaarheid in je op. Ieder moment dat je jezelf aan haar teruggeeft, neemt zij je onvoorwaardelijk in zich op. Hoe geduldig is zij. Zij voedt je onophoudelijk met haar onuitputtelijke energie. Door zo afgestemd te zijn krijgt alles - je hele omgeving - een nieuwe glans. Het gras is daardoor groener. De hereniging met je Oorspronkelijke Moeder geeft je alles wat je nodig hebt. Temidden van de grote ontworteling van vandaag is je geest helder, je lichaam in balans en je hart open. Als je zit, ligt of loopt zit, ligt en loopt Het jou. Je ervaart jezelf als een geheel, een oergebaar van de Kosmos. Alles - binnen en buiten - vernieuwt zich voortdurend met jou. Temidden van alle afbraak vind je slechts schoonheid. Het is dan dat de Oergrond - door het Hart - zich in je omgeving kan uitstorten. Gevoelsverbondenheid wordt zo in liefdevolle aandacht en mededogen getransformeerd. Je eigen essentie blijkt de bewustzijnsruimte van al het levende te zijn. Deze Ruimte omvat zowel jezelf als de bloemen, de rotsen, de bomen en de zwanen in de wei. In niets onderscheid je jezelf meer van al het „andere“. Jij bent echter de enige die dat weet. De oefening van het tweevoudig geworteld-zijn ondergaat hierdoor een ingrijpende verandering. Nu je innerlijk eenmaal is geopend hoef je jezelf er geen toegang meer toe te verschaffen. Je zit het Zelf niet meer in de weg. In plaats van het zelf-doen is het het diepere Zelf dat jou ongehinderd naar Zich toe kan halen. Er wordt voortdurend aan je getrokken. Immers alles komt uit de Bron voort en keert er onophoudelijk in terug. De innerlijke fluistering komt nu ongehinderd in je op, terwijl zij zichzelf tegelijkertijd heeft vereenvoudigd. Bijvoorbeeld blijkt „De diepte van mijn Oergrond“ nu genoeg te zijn. Je bewuste aanwezigheid-Zelf is nu de roepstem geworden. Gezien de vele terugvallen blijft de noodzaak van oefening echter levensgroot aanwezig. Je innerlijke houding is die van jezelf voortdurend bekennen, die van liefdevolle overgave. Vanuit de Vallei van eeuwige Vrede deelt nu het Licht Zichzelf mee. Je diepste Zelf blijkt het Geheel Andere te zijn. Oneindige vreugde valt je ten deel. Het maakt zijn belofte waar: de totale omvorming van lichaam, ziel en geest naar Zijn gelijkenis - de Vol-Ledigheid - dusdanig, dat je er uiteindelijk mee samenvalt. Je leven heeft dan zijn vervulling gekregen. Dat je in overgave deel van het Geheel moge zijn, daartoe helpe je het Grote Geheel. 2004 © Copyright Han Marie
Stiekema. All rights reserved. Last revising: 05/26/06 |
|